Hoe een logeerkatje een fantoomkatje werd

Vanmorgen om half negen schrok ik wakker van gemiauw. Oh de kat moet eten, en water, en een pil en een schone bak. Snel opstaan. Niet dus. Pim was gisteravond opgehaald en zat nu allang weer in zijn eigen huis. En toch had ik m gehoord, niet in mijn droom maar echt.

Er schijnen ook steeds meer mensen te zijn die hun telefoon horen overgaan of zelfs voelen trillen in hun broekzak terwijl dat helemaal niet aan de hand is. Zelfs als ze dat hele ding niet bij zich hebben. Dat laatste komt steeds minder voor en vandaar waarschijnlijk deze fantoomklachten.

Fantoompijn is een pijnsensatie die beleefd wordt als afkomstig van een geamputeerd lidmaat. Dit kan om een geamputeerd been of arm gaan, maar ook bijvoorbeeld een geamputeerde borst of een getrokken kies betreffen. Over de oorzaak van fantoompijn is inmiddels duidelijk dat het hersengebied dat oorspronkelijk correspondeerde met het geamputeerde lichaamsdeel nog actief is en chronisch of af en toe geactiveerd wordt. De hersenen interpreteren dit alsof het geamputeerde lichaamsdeel er nog is en pijn doet. Aldus Wikipedia.

Het horen of voelen van iets dat er niet (meer) is lijkt dus op het geamputeerd zijn van een lichaamsdeel. De hersenen denken dat het er nog is en denken dat dat ding of die kat een onderdeel was van het lichaam. Zo worden we cyborgs in het diepst van onze gedachten en zelfs zonder dat er robotonderdelen geïnstalleerd hoeven te worden.

Ik vraag me ondertussen wel af of Pim dezelfde verschijnselen ervaart en mij als wezenlijk onderdeel van zijn lichaam ziet maar waarschijnlijk is hij mij allang weer vergeten nu hij eten en water en een pil en een schone bak van iemand anders krijgt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *